Zimanê yekem ku Xuda bo vê dinyayê afirandîye Kurdîye. Gel zimanên şîrîn yên din ku Yezdanê Dîlovan bona ji hevfamkirinê koman belavkirîye, Kurdî kewntirîn zimane. Kurdî; kure, dîrokîye, zengîne, xwedî gelek zare û kanîya zimanane. Ji ber vê wera hatîye gotin: „Hun ji Nurê hatine û dîsa wegerin Nurê.“ Ango Kurdî zimanê Nurêye. Wera reya fêrbune bona ziman û zarê din vedike.

Bîrmeke ferqa mezin mebeyna we û komê dinda vayê. Ber vê qirtiqa we ewqas xwirt û bê qisure, ber vê hun ewqas asan fêrî zimanên din dibin, ber vê hun hezaran sal virda ser zanînên pozîtîf ewqas pêşvaçuyîne.

Bîrmeke kilîta fêrbuna zimanên din Xuda da dest we, pê şabe û sipasdarbe. Sedema çavreşi û bexilîya hinekan jî vaye, gwih mede wan him zimanê xwe baş bizan, him jî ferî ziman û zarên komê din be. Ew daxwezîya Xudaye. Kal û Pîrên Kurd, Jin û Merên Kurd, Qîz û Lecên Kurd ji zengînîya zimanê xwe durmekevin, di nava Zimanê Nurêda bihelin, him borîn, him jî diwaroj di virda vêşartîye.